Οι περισσότεροι θα θυμόσαστε την περίφημη
υπόθεση της ζαρτινιέρας.
Ήταν Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2006 όταν ο Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου πέφει αιμόφυρτος και με χειροπέδες έπειτα από τον άγριο ξυλοδαρμό του από 8 άτομα με πολιτικά ρούχα και μάσκες στο πρόσωπο, παρουσία ένστολων αστυνομικών.
Σήμερα, οι επτά από τους οχτώ κατηγορούμενους αστυνομικούς είτε έχουν επιστρέψει στις θέσεις τους ή, ακόμη χειρότερα, έχουν προαχθεί. <<Ο βασικός κατηγορούμενος για τις αγριότητες εις βάρος του φοιτητή παραμένει μεν σε διαθεσιμότητα, αλλά έχει δηλώσει την επιθυμία του να αποχωρήσει από την ΕΛ.ΑΣ. καθώς έχει θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης>>. Ο Κύπριος φοιτητής αντίθετα, σταμάτησε τις σπουδές του, δεν μπορεί να δουλέψει και φοβάται να βγει από το σπίτι. Παίρνει ψυχοφάρμακα και βρίσκεται υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση. Έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει τα πάντα.
Πριν λίγο ενημερωθήκα από τη ΤV για τη δολοφονία ενός 60χρονου οδηγού λεωφορείου στη Σίνδο Θεσσαλονίκης από έναν 30χρονο τοξικομανή. Ο 30χρονος ξέφυγε από τους αστυνομικούς κατα τη μεταγωγή του στο αστυνομικό τμήμα, καθώς
* ήταν ΧΩΡΙΣ χειροπέδες μέσα στο περιπολικό
** το όπλο ενός εκ των αστυνομικών που τον συνόδευε είχε αφεθεί στη θέση του χειρόφρενου
Κι εδώ οι αστυνομικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα με διαταγή του υφυπουργού Εσωτερικών Παναγιώτη Χηνοφώτη, καθώς «φέρονται να επέδειξαν υπερβολική ολιγωρία και βαριά αμέλεια στην εκτέλεση των καθηκόντων τους».
Ε ΚΑΙ...λέω εγώ. Ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του τόσο άδοξα, λίγο πριν συνταξιοδοτηθεί, από την ηλιθιότητα 2 αστυνομικών. Προσοχή! Από
ηλιθιότητα, ΟΧΙ από
αμέλεια! Η ολιγωρία ήρθε μετά. Δε θα παραξενευτώ αν μάθω μετά από ένα χρόνο ότι αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να εργάζονται (-εγκληματούν) από κάποιο άλλο πόστο. Η συνέχεια επί της οθόνης...αν είμαστε τυχεροί.